خب قبل از هر چیز یه توضیح مختصر راجع به اسامی استفاده شده در متن زیر می دم.

مادر:به قول خودتون مامان گل و عزیزم که من حالا یه جور دیگه می گمش!

سحر:خواهر گلم!

علی:برادر گلم!

رهام:پسر دایی عزیزم!
آنیتا:دختر دایی عزیزم!

... : اینا تنی چند از دوستان گرام هستند که متاسفانه به دلیل برخی مسائل و البته شئونات اسلامی از آوردن نام آنها به صورت مستقیم معذرویم!!!!!

همه چیز از صبح روز جمعه شروع شد.هر چیزی که فکرشو بکنین،چون که ما حتی شب قبلش هم یه تولد دعوت بودیم.پدر رفته بود خرید.مادر هم مشغول پخت و پز بود.علی و رهام بادکنکا رو باد می کردن و من هم این وسط وظیفه ی تعویض آهنگا رو به عهده داشتم!حوالی ساعت یک ظهر بود که با خودم فکر کردم الان بچه های جادوگرانی رفتن میتینگ؟نرفتن؟چی کارا می کنن؟اصلا به من چه؟حوالی ساعت دو شد که دوباره با خودم گفتم:الان چی؟الان کجان؟دارن غذا می خورن؟هنوز توی رستورانن؟یا رفتن پارک؟کاشکی این گشت ارشادیا بگیرنشون بلکه دل من یه خورده خنک شه!اصلا به من چه؟به من که بیش تر خوش می گذره!

کم کم شروع کردم به آماده شدن.جسمم تو خونه بودم اما روحم جای دیگه ای پرسه می زد تا این که یهوبه خودم اومدم،دیدم نصف  موهام سوختن!بی خیال!کی اهمیت می داد؟دنیا دو روزه.یه ساعتی گذشت تا این که زنگ در خونه به صدا در اومد.

_بله؟

_...

_کیه؟بله؟

_...

ای بابا .عمه این که حرفی نمی زنه.منم درو براش باز نمی کنم.

به جای مادرم من حرف زدم:بچه این درو باز کن.شاید یکی از مهمونای من باشه.عجبا!چقدرم که تو پررویی!خودم این کارو میکنم.(چند ثانیه بعد...):اوا سلام .لال شدی نمی گی منم؟چقد زود اومدی!من که هنوز حاضر نشدم!می تونی یه نیم ساعتی پشت در بشینی تا ما یه کوچولو جمع و جور کنیم!(دقت کنین.این اشاره داره به مهمان نوازی گرم من که دوستان کاملا از این مساله اطلاع دارن!).اما دیدم هوا گرمه ،با خودم گفتم خب بیچاره ذوب می شه .خلاصه کنم ،اومد تو ، نشستو یه خورده با دوربین دیجیتالشون ور رفت بگه ما هم داریم!اندکی گذشت تا این که من حاضر شدم و بلافاصله دستگاه دی وی دی ال جی (با تشکر از اسپانسر محترم!!)رو روشن کردم:دختر،نیلوفر،چرا می کنی کلکل؟دیگه کی از من جوون تر؟...

لحظاتی بعد دوباره زنگ زدن.زن داییم بود و آنیتا.یه کوچولو صحبتیدیم و من حالا خودم این وسط کم بودم شروع کردم به شینیون کردن موهای آنیتا(هی من می خوام بچه رو منحرف کنم هی نمی ذارن!)

گذشت ،سفید خانوم خودمون هم اومد(این بشر کشت ما رو ان قدر تریپ اسپرت زد)،آرزو وآتنا دیگر دوستان هم به دنبالش.همه لم دادن رو مبل و شروع کردن به حرف مفت زدن.گویا نمی تونستن تشخیص بدن اون یک جشن تولد بود نه یک مجلس نخودچی خوران!اما چه می شد کرد؟هر هر و کر کر می خندیدن به تیکه های سپیده که مدام به آرزو می گفت:این کادوی تو کله قنده؟(به دلیل شکل ظاهری!)

خلاصه ،قسمتای بعدی جشن هم به همون دلایل شئونات و این حرفا سانسور می شن تااااا دیگه ملت عاجزانه _به خاطر گیر دادن من به آهنگای جواتی مانند یه حلقه ی طلایی معین !!!!!!!_رضایت دادن و نشستن.(این نکته ی انحرافی داشت!).هم زمان سحر میز شام رو چید و مقداری فیلم گرفت.بعد از اون هم مادر کیک رو اورد و همگی هفت هشت ده بیست باری دور میز با رقص چرخیدیم و البته هیچ وقت من برق چشای آتنا و لب و لوچه ی آویزونش رو فراموش نمی کنم(شوخی کردم بچه جان.)بالاخره دور میز نشستیم و با همدیگه غذا خوردیم.میزی بود مملو از انواع غذاها و آشامیدنی ها و دسرها !یه جمع کوچیک و صمیمانه داشتیم که با تیکه ها و صحبت های بچه ها گرم تر شد.مادرم شمع روشن کرده بود و اون طرف آهنگ "عزیزم،تو جاده ی فدا شدن"امید هی واسه خودش می خوند و تکرار می شد(زده بودمش رو ریپیت تا یه خورده حال آرزو رو بگیرم!)  خیلی دیگه داشت رومانتیک می شد.اه اه اه!در آخر هم به دلیل این که والدین سارا جون دم در منتظر بودن از مراسم رقص چاقو که کلی براش برنامه داشتم صرف نظر کردیم.من نیز به سرعت کادوها رو گشودم و ضمن تشکر از دوستان بسیار محترمانه بیان کردم که برید بیرون دیگه حوصلتونو ندارم!!!

بچه ها یکی یکی تشریف بردن.حالا ما مونده بودیم و روشنک و گلناز به همراه مادر محترمشان و دوست عزیز دیگری از مادرم که دقایق آخر رو با رقص زیباشون نور افشانی کردن...

بالاخره اونا هم رفتن و حالا زن دایی عزیزم اومد .بعد از این که مادر از ایشون با غذا و کیک و میوه و شیرینی پذیرایی نمودند همگی در کنار هم یانگوم را تماشا کردیم.

الحق والانصاف که روز خوبی بود.بسی خندیدیم و بسی خوش گذشت و من همین جا از دوستان عزیزی که حضور به عمل اوردن صمیمانه تشکر کرده و جای دوستانی رو که نیومدن خالی می کنم چون سرشون کلاه رفت...