فکرشو بکنین ادم بخواد برای اولین بار توی وبلاگش مطلب بنویسه . چه حسی داره ؟ خوشحاله ؟ ناراحته ؟ هیجان داره ؟ یا این که از شدت استرس دلش می خواد بمیره ؟ راستش من الان هیچ کدوم از این حسا رو ندارم . شاید  اصلا از همون ابتدا دلیل خاصی برای ساخت یه وبلاگ نداشتم . اصلی ترین  انگیزم این بود که فقط می خواستم "بنویسم " . هرجا که باشه فرقی نمی کنه .تنها علاقم به نویسندگی هدفم شد و بس . حالا این هدف درست موقعی برانگیخته شده که زیر کوهی از بار دروس خم شدم و نمی دونم با این همه امتحان چی کار بکنم ؟ یه کوچولو که با خودم فکر می کنم می بینم زندگی همش درس نیست . تا یه خورده ازبحران های فکری ازاد می شم میام این جا یه دو سه خطی می نویسم . ولی بعد با خودم می گم اینا ادمو به کجا می رسونن ؟ این وب گردیا اخرش چه فایده ای برای ادم دارن ؟

هیچی .......

نمی دونم .شاید رهایی از تنهایی . ولی اخه تنهاییم کجا بوده ؟ مگه این من نیستم که گاه بین این همه شلوغی های کاذب دنبال یه سکوت می گردم ؟ سکوتی که منو به خودم پیوند بده ؟ نمی دونم . باید راجع بش فکر کنم . چقدر طول می کشه ؟بازم  نمی دونم  ... یه روز ؟ دو روز ؟ سه ماه ؟ یه سال ؟ دو سال ؟

..........نمی دونم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!